op 6 januari 1945 in de
zogenaamde hongerwinter. Ons land was toen nog bezet door de Duitsers. Eerst woonden wij aan de Conradkade 24. Het huis was een huurhuis en mijn ouders konden niet zo goed opschieten met de huisbaas. Maar de woning was wel mooi gelegen: je had een prachtig uitzicht op het Verversingskanaal, waar in de winter allerlei merkwaardige eenden uit het hoge noorden als wintergast zwommen. Met zijn kleine eenogige verrekijkertje keek mijn vader naar de tafeleenden, de kuifeenden enz. Eerst bezocht ik als kleuter de kleuterschool van mevr. Mesdag. Met mijn moeder liep ik dan iedere dag over de Conradkade naar de brug bij de Laan van Meerdervoort. In de daar op de hoek van de Archimedesstraat gevestigde huishoudschool was een kleuterschool. Op een keer kwamen we een wat oudere man tegen kennelijk op weg naar lijn drie. Hij had een eenvoudig leren tasje bij zich. "Kijk", zei mijn moeder, "dat is minister Drees". Ik zal dat nooit vergeten. Tegenwoordig rijden minister-presidenten in zwaar bewaakte auto's rond. Op de brug van de Laan van Meerdervoort over het Verversingskanaal staat nog steeds een stnadbeeld van een moeder die behoedzaam haar jonge kinderen over de drukke asfaltweg leidt: dit beeld bekijk ik altijd even, als ik over deze brug rijdt. Het is een soort jeugdsentiment. Toen ik zes jaar was ging ik naar de Nutsschool 'M.M. Boldinghschool' aan de Hollanderstraat in de wijk Duinoord. Dat was een leuke school, die nog steeds bestaat. Aan het hoofd stond een echte directeur, de heer Willering. Als je keurig twee aan twee langs zijn werkkamer liep, keek hij zeer streng naar de jongens en meisjes. Er straalde zeer veel gezag van hem uit. In het voorjaar werd er altijd in de gymnastiekzaal toneel gespeeld en die uitvoeringen werden dan soms wel eens in de krant besproken! Ja, twee aan twee! Zo liep je in die tijden met de onderwijzer bijvoorbeeld naar het zwembad "De Regentes" aan de Weimarstraat en had niet het lef er een zooitje van te maken! Ondanks alle discipline was dat toch een leuke tijd!
Je deed op je twaalfde jaar toelatingsexamen en dan mocht je, als je dat haalde, naar de middelbare school.In een neorenaissancistisch gebouw aan de Laan van Meerdervoort 57 staat het deftige stedelijk gymnasium: het Gymnasium Haganum, waar vele hoogwaardigheidsbekleders op school zijn geweest. Het was en is nog steeds een echte elite-school. Onlangs was daar een reunie. Steevast kom je daar een aantal schoolvrienden tegen, met wie je lief en leed hebt gedeeld. De schooltijd aan het gymnasium was hard. Je leerde er veel, maar ook veel dingen, waarvan je nu zou zeggen: waarvoor heb ik dat eigenlijk geleerd? Er waren beroemdheden als leraar. Er was er eentje, die bijna professor klassieke talen was geworden, als hij niet zo aan de drank was geraakt. Die man was erg geleerd, hij had bijvoorbeeld een geannoteerde uitgave van het werk van de Latijnse dichter Horatius uitgegeven bij de beroemde uitgever Brill te Leiden. Een ander, de heer van Gelder, had een standaard vertaling gemaakt van de Ilias van de Griekse schrijver Homerus. Deze leraar Grieks was een begenadigd docent die je finaal de grond in kon boren door zijn sarcastische opmerkingen als: "Ach, meneer, wat zal ik ervan zeggen? U is nog jong, en u hebt nog een heel leven voor u..." Je deed daarna je huiswerk wel bij hem. De heer Fuchs, zoals de meeste leraren Oude Talen aan het Gymnasium gepromoveerd, had zelfs een fantastisch woordenboek Latijn - Nederlands geschreven, dat per klassiek schrijver vaak pasklare vertalingen voor de woorden gaf. Ja, eruditie, dat was het doel van dat compacte onderwijs, kom daar nou nog eens om met al die in dorre taal beschreven eindtermen, waar de leerlingen van de Tweede Fase aan moeten voldoen!! Het leukst waren nog de kunstreizen naar Parijs met de onvergetelijke leraar Beks, die ook lesgaf aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten. Met hem stroopten we alle musea van de stad Den Haag af en dat zijn er nogal wat. Buiten de openingstijden begon je les bijvoorbeeld op woensdagmorgen om half negen in het Gemeentemuseum, je ging dan naar binnen door de personeelsingang en daar stond Beks je dan op te wachten. Eens kwam er een suppoost en die sprak: 'Meneer Beks, wilt u wat zachter praten? Hare Majesteit, Koningin Juliana, is in het gebouw'. De kinderen gingen vlakbij haar staan, maar, onbeschermd als ze was, keek ze onverstoorbaar door naar de tentoongestelde voorwerpen!
Ik ben al sinds 1971 werkzaam als leraar Duits, eerst enige jaren in het regulier onderwijs, maar sinds 1980 in het Volwassenen-Onderwijs, bij de RAS, nu onderdeel van het Albeda College en sinds datzelfde jaar ook bij het Mercurius-College, nu onderdeel van het ROC 'Zadkine' . Het bevalt mij daar nog steeds redelijk goed. In het begin van mijn carriëre hadden we veel oudere volwassenen, die met veel plezier bezig waren aan hun studie Duits. Met hen maakte ik een aantal reizen naar de voormalige DDR, nu deel van de Bondsrepubliek Duitsland. 
