"Squadra-vuurdoop van een groentje"

Toch wel enigszins gespannen vertrok ik vrijdagochtend naar de Zandvoortse duinen. Mijn eerste race na het behalen van mijn licentie in februari dit jaar….. een auto waar ik nog maar 1 keer in getraind had… een startveld met veel ervaren jongens…publiek.. enfin: onzekerheid.

Na het inschrijven en een praatje her en der de baan op voor de vrije training. De omstandigheden waren vergelijkbaar met de vorige keer dat ik met de auto gereden had op Zandvoort: zonnetje en een graad of 18. Mijn snelste tijd van de vorige keer moest dus wel overtroffen kunnen worden dacht ik. Niet dus: 2.13 en daar hield het wel mee op. Buiten Wim Laarman en ik zelf reden er geen andere Squadra’s op vrijdag dus ik had ook vrij weinig vergelijkingsmateriaal. Ervaren rijders uit de Trofeo spraken over een langzame baan dus daar hield ik het voor mijn gemoedsrust ook maar op…er lag inderdaad een hoop rotzooi op de baan.

Zaterdag: kwalificatie. De rest van het Squadra-veld voor dat weekend was inmiddels ook gearriveerd en na het schudden van de nodige handjes togen we naar de keuring. Alles OK, stickertjes erop en klaar. (Rolf: nogmaals bedankt!) Om 14.00 uur mochten we rijden dus nog ruim de tijd; vriendinnetje bij de poort opgehaald, broodje gegeten, geen haast. Of zag ik toch iets over het hoofd…de briefing misschien? Shit, totaal vergeten dus. Gelukkig had Frans een goed woordje voor me gedaan en daarmee leek de kous afgedaan.

Goed, op naar de baan… nu serieus gasgeven want het speelkwartier is over. De auto voelde beter aan dan de dag ervoor, of was het extra inspiratie of misschien geldingsdrang? Mijn laptimer toonde hoopvolle cijfers..die bocht moet harder kunnen. Als je zo’n paar rondjes achter zo’n glijdende kont van een andere Squadra aan blaast zie je pas echt hoe het moet. OK, iets te overmoedig: iets te vroeg en te lomp op het gas in de Renaultbocht. (wat voor bocht?)Een hoop rook en achterstevoren, adrenaline pompend door je aderen en na een F1-turn weer gas erop. Inmiddels zag ik een tijd van rond de 2.09 op de klok staan, dat ging wel lekker dus. Na ongeveer 10 ronden kreeg ik problemen met terugschakelen, waarschijnlijk verkeerde olie gebruikt. Dit probleem zou mij zondag ook nog parten gaan spelen.

De kwalficatiesessie leverde uiteindelijk een 5e startpositie op waardoor de startgrid er voor zondag als volgt uitzag: 1) Rolf van Os 2)Danny van Os 3) Smits 4) Klijnsma 5) Gelderblom 6) Rosekrans 7) Bekker 8) Laarman. Het verschil tussen de nrs 2 en 6 bedroeg maar 2 seconden dus erg close in het middenveld.

Na afloop mocht ik me alsnog in de toren gaan melden vanwege mijn afwezigheid tijdens de briefing. Ik herleefde mijn middelbare schooltijd: in de hoek staan en beterschap beloven. De eerste en laatste keer dat me dat overkomt dus. Mijn humeur kon echter niet meer stuk; ik stond er prima bij voor zondag en had wel een biertje verdiend vond ik. Na een paar Palmpjes en schouderklopjes van mijn collegarijders wist ik het zeker: DIT IS GAAF!

Zondag: raceday! Droog weer, veel publiek en een mooi raceprogramma. Na het DTTC mochten we om 12.00 uur de baan op. Na een opwarmrondje opstellen op de grid: een startveld van 27 Alfa’s met 3 Trofeo rijders tussen mij en de Squadra van Klijnsma. Een Verstappen-start en naar binnen duiken als dat kan; full-attack de eerste ronde door en dan weer even na gaan denken. Zo had ik het me ongeveer voorgesteld. Het pakte iets anders uit…

De lampen op rood, 6000 toeren…lampen uit en los die koppeling. Wielspin..gas even liften en naar voren schoot ik. Voor het ingaan van de Tarzan had ik er al minimaal 2 te pakken totdat ik in een sandwich terecht dreigde te komen..oh ja de pitstraat is aangepast wat het rechte stuk wat smaller maakt. Even remmen en de Tarzan in… rokende banden en spinnende auto’s voor me. Een 75 achterstevoren recht voor mijn neus, net er rechts voorbij kunnen schieten, in mijn linkerooghoek keek ik tegen de 75 van Onderstal aan die op 2 wielen balanceerde.. vol over de spoiler van waarschijnlijk een 75 IMSA heen en in mijn spiegel zag in minstens 2 gesneuvelde Giulia’tjes tegen de vangrail staan.

De Gerlach in, het laatste kevlar onder mijn carter vandaan.. geen lekke banden? Verder geen schuivers meer in de 1e ronde. Geen idee wie er allemaal gesneuveld waren die eerste bocht, op het rechte stuk even rustig ademhalen. Het leek wel of ik iets te diep in gedachten verzonk want ik verremde me dus meteen voor de Tarzanbocht, dan maar even door het grind. Zo snel mogelijk weer op de baan en daar gingen me dus al weer 2 auto’s voorbij. Wakker blijven Gelderblom! Na 2 ronden besloot de wedstrijdleiding de safetycar naar buiten te sturen, even tijd om goed om me heen te kijken dus. Ik zag Danny van Os voor me rijden en verder geen Squadra’s daarvoor. Dat betekende dus dat Rolf, Smits en Klijnsma de dupe waren geworden van de botspartij tijdens de eerste ronde. Later bleek dat ook Emile Bekker achter mij de gestrande auto’s niet meer kon ontwijken wat een 4e uitvaller onder de Squadra’s opleverde.

Safetycar de pitstraat in en daar gingen we weer. Wederom bleek de Tarzanbocht een scherprechter; dit keer was het Tjon die er voor mijn neus vanaf ging, gelukkig zonder schade. Nu reed ik dus achter Danny en was het zaak aan te klampen en vooral geconcentreerd te blijven. Goed opletten waar hij remt en uitrijden die hap. (Danny: "wat kan jij rijden zeg..") Na een rondje of 9 besloot ik Danny wat adem te gummen(!?) en begon het gelazer met mijn versnellingsbak weer. In een wat rustiger tempo naar de finish gereden en direct door naar het Parc Ferme. Ik was tweede geworden!

Bij de tent aangekomen zag ik de zwaar gehavende Squadra van Rolf die toch wel een megaklapper had gemaakt. Een barst in z’n helm en een pijnlijke arm maakten dit nog eens extra duidelijk. De stevige schade’s drukten mijn jubelstemming wel enigzins. Waar bleven mijn ouders, mijn vriendinnetje en Yoshi (supercrewmember) eigenlijk? Ah ha, ik bleek ook nog eens 3e in het Modified Classic veld geworden te zijn en had de prijsuitreiking gemist! Daar had ik natuurlijk ook nooit van te voren over na gedacht, na mijn eerste race op het podium van Zandvoort! Gelukkig was Yoshi zo vriendelijk om namens mij het ereschavot te beklimmen en de beker+ het lipvocht van miss Zandvoort in ontvangst te nemen.

Vervolgens de prijsuitreiking door Frans van Os van de enige echte Squadra-bekers, toch heel bijzonder zo’n eerste beker in een klasse waar ik al jaren van droomde… hij krijgt een ereplaats op de schouw (sorry Frederike)

Tenslotte bleek nog dat ik de snelste raceronde op mijn naam gezet had, wat voor mij weer een verbetering van mijn persoonlijk record was maar ook een bevestiging dat ik door goed af te kijken nog sneller kan.

Tenslotte wil ik mijn collega-rijders en hun aanhang bedanken voor de hartelijke ontvangst, bruikbare tips en bemoedigende woorden; mijn vriendin Frederike voor haar geduld en begrip voor mijn "Alfa-afwijking"; ouders, Olaf, vrienden en vriendinnen voor hun support en enthousiasme. Last but not least: Yoshi: supercrewmember en bikkel van het eerste uur!

Tot volgend jaar!

Marc Gelderblom (also known as M.Gelderblom)

Einduitslag :

1. Danny van Os
2. Marc Gelderblom
3. Wim Laarman
4. Jan Rosekrans